Przejdź do głównej zawartości

Prekursor polskiej logopedii

 Tytus Junius Benni


 Mamy w zbiorach naszej biblioteki pokaźny zbiór książek i różnorodnych materiałów pomocniczych, a od kilku lat również pomocy dydaktycznych, które można wykorzystać w terapii logopedycznej.
To właśnie na stronie internetowej wydawcy gier edukacyjnych Komlogo (wydawcy wartościowych gier i pomocy dydaktycznych dla logopedów, pedagogów, nauczycieli i rodziców, ich produkty mamy w zbiorach) natknęłam się na informację o Tytusie Bennim – polskim językoznawcy, nauczycielu i profesorze Uniwersytetu Warszawskiego. W duchu nazwy naszego bloga połączmy „nowe ze starym” - w naszej kolekcji zbiorów historycznych w Polonie można zobaczyć kilka prac profesora Benniego.

                                                                                                                                                                           

Tytus Junius Benni urodził się w Warszawie 26 grudnia 1877 roku. Jego ojciec Herman Benni był lektorem języka angielskiego na Uniwersytecie Warszawskim. Tytus studiował w Lipsku pod kierunkiem slawisty Augusta Leskiena i fonetyka Eduarda Sieversa, następnie w szwajcarskim Fryburgu, gdzie uzyskał doktorat. 
 
Wiele prac Tytusa Benniego miało charakter użytkowy. Były to podręczniki do gramatyki polskiej dla szkół średnich, prace poświęcone ortofonii polskiej, angielskiej, francuskiej, niemieckiej, a także – fonetyce rosyjskiej. Eksperymentalne podejście do zjawisk fonetycznych pozwoliło Benniemu sformułować wskazówki nauczania rozumienia mowy przez osoby, które straciły słuch. Jemu zawdzięczamy powołanie w 1921 roku Poradni Ortofonicznej (przy Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych).
 

 

 

Uznany za prekursora fonetyki opisowej i eksperymentalnej w Polsce, był bardzo ważną postacią dla rozwoju logopedii. Wiele czasu i energii poświęcił Benni na prace eksperymentalne, które doprowadziły do pierwszych opisów fonetyki i akcentu w języku polskim oraz powstania palatogramów głosek polskich.

 Pierwszą większą rozprawę z zakresu fonetyki opublikował w 1912 roku. Były to „Samogłoski polskie: analiza fizjologiczna i systematyczna”. Dzięki temu opracowaniu habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1914 roku. Nominację na stanowisko profesora na Uniwersytecie Warszawskim uzyskał Benni w 1920 roku, a w 1929 – w wyniku długoletnich starań – założył tam Instytut Fonetyczny.

Samogłoski polskie : analiza fizjologiczna i systematyka 


Efektem dokładnej obserwacji dokonanych przez Benniego poziomych i pionowych ruchów języka jest inspirowany opisem innych uczonych - Bella i Rozwadowskiego tzw. czworokąt samogłoskowy, który do dziś stanowi wzorzec opisu artykulacyjnego samogłosek polskich.

Rys. Tytusa Benniego, „Samogłoski polskie: analiza fizjologiczna i systematyka”
 
Był Benni również instruktorem dydaktyki języków obcych w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświaty Publicznej oraz od 1932 dyrektorem Muzeum Oświaty i Wychowania w Warszawie. Prowadził też wykłady z fonetyki w Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie. W pracy naukowej zajmował się językoznawstwem ogólnym, fonetyką i dydaktyką języków obcych.
 
 


Tytus Benni zmarł 1 listopada 1935 r. w Warszawie, pochowany na cmentarzu ewangelicko-augsburskim.
 
                                                                                                                                                                      
 
Na koniec jeszcze raz zachęcam do skorzystania z księgozbioru Pedagogicznej Biblioteki Wojewódzkiej w Warszawie, między innymi tego, poświęconego logopedii oraz różnorodnych materiałów dydaktycznych i narzędzi pomocnych w diagnozie i terapii logopedycznej dzieci i dorosłych. Bogaty zbiór gier dydaktycznych na pewno w tym pomoże!

 
 
 
Źródła:
https://gramsem.ijp.pan.pl/wp-content/uploads/2024/06/Tytus_Junius_Benni.pdf , dostęp 4.04.2025 r.
https://www.aps.edu.pl/media/2200687/logopedia-warszawska.pdf , dostęp 4.04.2025 r.

 
Zdjęcia pochodzą z  https://polona.pl/ oraz https://sbc.org.pl/Content/16941/PDF/16941.pdf


Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Wesołych Świąt! Magia świątecznej kartki. Pocztówki bożonarodzeniowe w kolekcji Polony.

  [1927-1936]   Czy zaczęliście już pisać kartki świąteczne? Ba, czy jeszcze w ogóle to robicie? Otwieramy szufladę z dawną korespondencją, przeglądamy pocztówki, które otrzymywaliśmy przez lata od rodziny i znajomych, z podróży, z okazji rocznic, no i oczywiście świąt, przywołujemy ludzi i emocje, jakie towarzyszyły nam wtedy.  Zbliża się Boże Narodzenie, podejrzewam, że już tylko nieliczni wyślą pocztówkę z życzeniami Wesołych Świąt, raczej zrobimy to za pomocą mediów społecznościowych, napiszemy maila czy smsa, być może nawet z grafiką. A czy wiecie, jak to się stało że przez wieki ludzie wysyłali sobie karki z życzeniami bożonarodzeniowymi? Skąd wziął się zwyczaj wysyłania pocztówek?   Choć pocztówki znane były już w pierwszej połowie XIX wieku i miały stanowić dodatkowe źródło dochodu dla poczty brytyjskiej, kartka świąteczna jest od nich nieco młodsza. Jej historia zaczyna się w Anglii w latach 40. XIX wieku i wiąże się z osobą sir Henry’ego Cole’a – pierw...

Dzieci ulicy w II Rzeczypospolitej.

W 1933 roku warszawskie Wydawnictwo M. Arcta opublikowało książkę Jana Kuchty „Dziecko włóczęga” . Jest to pozycja o socjologicznym charakterze, poświęcona problemowi dzieci bezdomnych w II Rzeczypospolitej, zjawisku szerokim i trudnym.  Książka nie zawiera ogólnikowych analiz, lecz konkretne sylwetki i obserwacje. Stanowi cenne źródło wiedzy na temat realiów życia dzieci pozostających poza systemem opieki społecznej i edukacyjnej w Polsce międzywojennej.   

Życie studenckie w dawnym Krakowie

 Mieszkania i postępowanie uczniów krakowskich w wiekach dawniejszych / napisał Józef Muczkowski. Kraków, 1842 .