Gustave Doré

Don Kiszot z Manszy. T. 4 / Cerwantesa.. - Warszawa : Redakcya i Administracya [Biblioteki Dzieł Wyborowych], 1899.

Boska komedja. [1], Piekło / Dante Alighierio ; z ilustracjami Gustawa Doré'go.  - Płock : Wydawczyni M. I. Wiłucka-Kowalska, 1932.  

Boska komedja. [2], Czyściec / Dante Alighieri ; z ilustracjami Gustawa Doré'go. - Płock : Wydawczyni M. I. Wiłucka-Kowalska, 1933.  

Boska komedja. [3], Raj / Dante Alighieri ; z ilustracjami Gustawa Doré'go. - Płock : Wydawczyni M. I. Wiłucka-Kowalska, 1933. 

 

 

                                                                                                                                                                  

Jedną z naszych kolekcji w Polonie „Klasyki literatury światowej oraz jej opracowania” obrazuje  intrygująca ilustracja przedstawiająca Don Kichota i Sancho Pansę autorstwa Gustave Dore.
 

 

Zilustrował Biblię, Boską komedię, Don Kichota właśnie i większość książek Edgara Allana Poe.  Dzieła Rabelais’go, z jego ilustracjami, odniosły wielki sukces.  „Dzieje Świętej Rusi” - wyjątkowy na ówczesne czasy komiks satyryczny, ukazujący niezwykle złośliwie Rosję jako przeciwnika Francji w wojnie krymskiej, został uznawany  za pierwszy, francuski komiks, bezpośrednią zapowiedź bardzo popularnego dzisiaj gatunku (polecam artykuł poświęcony tej książce Gustave’a Doré,  autorstwa Piotra Kieżuna na łamach Kultury Liberalnej). Jego dzieła wystawiane są w największych muzeach na świecie. Dzisiaj możemy kupić t shirt z reprodukcją jego prac.

 

 

W sumie zilustrował ponad 200 książek. Były to dzieła z kanonu literatury światowej, głównie wielkoformatowe wydania, gdyż ilustracje Gustave’a Doré były tak samo ważne jak ich treść. Mówiono wówczas, że „bierze się do rąk książki pana Dorégo” z tekstami Dantego, Miltona, Cervantesa. 

Rosnący na całym świecie dostęp do książki w połowie XIX wieku wykreowała nową kategorię twórców, wybitnych grafików, którzy dzięki temu mogli zyskać sławę, uznanie artystyczne oraz fortunę. Najsłynniejszym z nich był bez wątpienia Doré. Jego przesłaniem było przedstawić czytelnikowi najważniejsze sceny i postaci literatury światowej, w sposób zrozumiały dla przeciętnego odbiorcy. Zwłaszcza, że jego ryciny były drobiazgowe i czytelne w przekazywaniu fabuły,  a jednocześnie silnie działały na emocje.  

Wszystkie jego dzieła znajdują się na pograniczu realizmu i romantyzmu, cechuje je ogromna fantazja, hiperbolicznie potraktowana opowieść, narracja, nastrój grozy i niesamowitości. Dzięki nim nazwisko Doré znane jest do dziś.

Chciał być uznawanym artystą sztuki wysokiej, malarzem, podczas gdy współcześni mu krytycy uznawali go za „jedynie” ilustratora... Współczesny impresjonistom, tworzył coś w rodzaju sztuki masowej, książki z jego ilustracjami były powszechnie dostępne, ale dyskwalifikowało go to wówczas jako wielkiego artystę. W dodatku Doré był samoukiem, już w wieku 9 lat rysował ilustracje do dzieł Dantego a jako nastolatek publikował w paryskich gazetach. Urodzony w 1832 w Strasburgu, dożył 51 lat, zmarł na zawał serca w Paryżu w 1883 roku.

Źródła:

https://kulturaliberalna.pl/2023/01/17/piotr-kiezun-gustave-dore-artysta-rysownik-ilustrator/
https://kulturaliberalna.pl/2023/01/10/piotr-kiezun-recenzja-gustave-dore-dzieje-swietej-rusi-rosja-francja/
Pieńkoś, Andrzej, Ten niesłychany Gustave Doré, Mówią Wieki, 2009, nr 3, s. 42-45