Przejdź do głównej zawartości

Azja Południowa


Azja Południowa / Gumplowicz, Władysław. Warszawa : nakładem Trzaski, Everta i Michalskiego Sp. Akc., [1936]
 


W okresie wakacyjnym, sprzyjającym podróżom bliższym i dalszym przedstawiamy książkę Władysława Gumplowicza " Azja Południowa".

"Azja Południowa" to 11. tom pomnikowego dzieła: „Wielka Geografia Powszechna” wydanego  w „Księgarni Wydawniczej Trzaska, Evert i Michalski” To zbiorowe dzieło geografów okresu międzywojennego, kompendium wiedzy o stanie badań geograficznych i źródło wiedzy geograficznej dla ówczesnego pokolenia Polaków


Dzieło przygotowano bardzo starannie pod względem edytorskim. Zastosowano papier matowy, a dla ozdobnych ilustracji papier kredowy. Całość opracowania graficznego uzupełniały okładki sporządzane najczęściej z grubej tektury, na którą nakładano oprawy płócienne, rzadziej skórzane, ślepo tłoczone, a czasami bogato złocone. W niektórych wypadkach do książek dołączano tekturowe futerały oraz specjalnie dla tych dzieł wykonane półki lub szafki.


 
Wszystkie tytuły były opracowane bardzo starannie pod względem merytorycznym przez wybitnych polskich naukowców, którzy brali pod uwagę własne badania i światowy dorobek w dziedzinie geografii.  Ogrom informacji, jaki był w nich zawarty oraz bogata szata graficzna sprawiały, że cieszyły się one dużą popularnością wśród czytelników. 



Książka zawiera opisy różnorodnych kultur, krajobrazów, zwyczajów, zabytków historycznych i innych ciekawostek związanych z Azją Południową przede wszystkim z Indochinami i Indiami.


 
Inicjatorem wydawnictw "Księgarni Wydawniczej Trzaska, Evert i Michalski” był dr Stanisław Lam. W latach 1924–1939 redaktor naczelny wydawnictwa, zredagował i opublikował wiele ważnych dla kultury polskiej wydawnictw książkowych i encyklopedycznych jak dwutomowa Encyklopedia staropolska, sześciotomowa Ilustrowana Encyklopedia TEM i inne. Pełnił on zarówno funkcję redaktora merytorycznego, adiustatora, jak i niekiedy autora fragmentów tekstów umieszczonych w poszczególnych tomach.
 

Zachęcam do sprawdzenia książki Władysława Gumplowicza "Azja Południowa", aby zgłębić jej treść i odkryć fascynujący świat tego znakomitego badacza.


Źródła: 
Stanisław Liszewski Geografia uczy Czy geografowie przestali już pełnić funkcję głównych
informatorów i interpretatorów wiedzy o przestrzeni geograficznej? https://forumakademickie.pl/fa-archiwum/archiwum/99/11/artykuly/17-w_strone_historii.htm
 
Marek Pieczonka, Działalność edytorska „Księgarni Wydawniczej Trzaska, Evert i Michalski”
w latach 1920 - 1939(encyklopedie, monografie)  https://rep.up.krakow.pl/xmlui/bitstream/handle/11716/7622/RND155--12--Dzialalnosc-edytorska--Pieczonka.pdf?sequence=1&isAllowed=yhttps:
 
https://pl.wikipedia.org/wiki/Stanis%C5%82aw_Lam

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Lot do bieguna północnego

Lot do bieguna północnego : biała śmierć / Roald Amundsen, Warszawa, [1926].   Roald Amundsen Roald znaczy po norwesku „wspaniały”. Podróżnik i odkrywca w pełni dowiódł słuszności swojego imienia. Imieniem wybitnego polarnika nazwano wiele obiektów geograficznych, stacji badawczych, statków, a także krater księżycowy i asteroidę, a w Polsce został patronem szkoły podstawowej w Skroniowie (woj. świętokrzyskie).  Jeśli komuś doskwierają lipcowe upały, to zapraszam na biegun północny!  Jest rok 1925. Roald Amundsen, pierwszy zdobywca bieguna południowego, amerykański polarnik Lincoln Ellsworth oraz Hjalmar Riiser-Larsen norweski pilot i polarnik podejmują niezwykle ryzykowną wyprawę. O tej wyprawie jest właśnie ta książka. Po latach wspaniałych odkryć polarnych na początku XX wieku, okupionych wyzwaniami, cierpieniem a nawet śmiercią, entuzjazm podróżników chwilowo opadł, zwłaszcza, że świat pogrążył się w wojnie światowej. Podobnie Amundsen musiał zawiesić swoje plany. Wcze...

Baśń a dziecko

  Baśń a dziecko : dla wychowawców, opiekunów, rodziców, kierowników bibljotek, czytelni i zakładów dziecięcych / Wiktor Błażejewicz. - Warszawa : [wydawca nieznany], 1930.     "Opowiadajmy im [dzieciom]   baśnie i historyjki. By zrobić dzieciom przyjemność. By obudzić choć na godzinę te wzruszenia i przeżycia, z któremi jest dziecku dobrze, spokojnie. By wywołać ten stan psychiczny, kiedy dziecko uniezależnia się od szarego otoczenia, kiedy przenosi się w krainę słońca i pogody i jest sobą, ujawnia swe dodatnie i ujemne nawyki, strony charakteru. A to daje możność poznawać dziecko. By zbliżyć dziecko do książki. By wreszcie zbliżyć je do siebie. Bez tego współpraca z dzieckiem jest niemożliwa”.  Tak pisał Wiktor Błażejewicz w czwartym numerze czasopisma Wychowanie Przedszkolne z 1930 roku w artykule   „Opowiadajmy baśnie”.  Swoją myśl polski badacz rozwinął w wydanej w 1930 roku książce „Baśń a dziecko. Dla wychowawców, opiekunów, kierownikó...

O języku uczniowskim w latach 30-tych XX wieku.

Wilno, Państwowe Gimnazjum im. Elizy Orzeszkowej, uczennice z nauczycielką francuskiego [nie po 1932]. (koloryzowane)